‘Voor Thea, tegen borstkanker’
Zondag 11 april is de marathon van Rotterdam voor de dertigste keer gelopen. Fitim Ismaili, van wie zijn vrouw Thea vorig jaar is overleden aan borstkanker, en vriend Arnold Spanninga liepen ook mee. Ze hebben hierbij geld opgehaald voor Stichting Pink Ribbon. ‘We hebben een geweldige dag gehad. Top prestaties voor ons gevoel, fysiek en emotioneel. Arnold heeft 3 uur en 37 minuten nodig gehad om de marathon te voltooien, ikzelf 6 minuten langer 3:43. We hebben het maximale onder de omstandigheden kunnen halen.’, aldus Fitim.
Dat geldt niet alleen voor de fysieke prestaties van de twee heren, maar ook voor hun actie tegen borstkanker. ‘Toen ik er aan begon, heb ik geroepen dat ik alles tot € 1.000 euro zelf zou aanvullen. Totdat Arnold mij wist te overtuigen dat het veel groter moet worden, ‘Je doet het voor je vrouw, Fitim’. Arnold, hierbij nogmaals mijn dank voor die magische woorden.’
Inmiddels hebben ze (inclusief de toezeggingen) meer dan € 9.000 opgehaald. Met de opgehaalde donaties van de Groningen Stadsparkloop (een actie van de Groningse Atletiekvereniging) van 18 april hopen ze de €10.000 gepasseerd te zijn. Dit bedrag wordt verdeeld onder meerdere goede doelen, waaronder KWF Kankerbestrijding en de Borstkankervereniging Nederland. Stichting Pink Ribbon ontvangt hiervan € 3092. Op 28 april hopen ze de cheque met dit fantastische bedrag te kunnen overhandigen aan Stichting Pink Ribbon.
‘Bij mij zijn nog steeds de woorden van Lee Towers van afgelopen zondag niet uit het hoofd verdwenen. You Never Walk Alone. En zo denken ook de deelnemers aan deze loop tegen borstkanker. We laten ze niet in de kou, de vrouwen die hiermee te maken hebben en hun gezinnen. We gaan iets doen.’
Fitim: ‘Terwijl ik loop denk ik aan alle mensen die ons de afgelopen maanden geholpen, gesteund en gesponsord hebben. Ongelofelijk, hoe kun je ze ooit bedanken. Ik zweef letterlijk en figuurlijk. Iedereen finisht, niemand geeft op, zo zou Thea het ook gewild hebben. ‘Geef nooit op’ was haar levensmotto.’
‘Arnold (als ik namens hem mag spreken) en ik kijken terug met veel plezier en emotie op onze actie. Het was geweldig om dit te mogen doen. Wie weet doen we het weer eens in de toekomst. Het doel heiligt de middelen en de moeite.’
