“Het is zo voorbij, dat weet ik nu”

Corinne

Corinne (56) kreeg in november 2015 de diagnose borstkanker.
Hoe kijkt zij terug op deze periode en heeft het haar veranderd?

Corinne: “Natuurlijk verander je als je kanker hebt gehad. Ik durf nu meer voor mezelf te kiezen. Als ik erg moe ben, kies ik voor mezelf en zeg ik de afspraak af. Dat is soms jammer, maar dat is wel hoe het voor mij nu werkt. Ik geniet anders van het leven, ik ga vaker een weekend weg of ik maak die verre reis. Dat soort concrete dingen zijn wel veranderd. Het is zo voorbij… Dat weet ik nu.”

“Eigenlijk was de periode waarin ik ziek was een hele mooie periode. Kaarten, bloemen, cadeaus, appjes, aandacht, een enorm groot warm bad waar je in terecht komt. Heel veel steun! Maar de andere kant waren de behandelingen. De chemo’s zijn zwaar, de operatie beladen en de bestralingen die gaven me later een enorme vermoeidheid.
Het was ook een periode van bezinning. Hoe heb ik mijn leven tot nog toe ingericht? Wat ging goed en wat ging fout? Hoe ga ik dat anders doen? Hoe wil ik dat anders doen?”

Concentratieproblemen


“Kanker heeft mij gebracht dat ik een andere functie op kantoor heb gekregen. Een functie die ik eigenlijk al heel lang ambieerde. Het heeft me vooruitgang gebracht. Hoe mooi is dat! Ik ben zo blij dat ik weer mijn uren kan draaien. Ook al moet ik daarvoor keuzes maken in mijn privéleven. Sporten is einde verhaal. Dat kost teveel van mijn lijf. Ik beperk me tot wandelen en yoga. De vermoeidheid en concentratieproblemen waar ik last van heb is een gevolg van de borstkanker. Concentreren is soms echt lastig en ik ben gewoon minder scherp. Dan zijn er nog problemen met mijn darmen en mijn geheugen dat niet altijd werkt. Maar, eigenlijk kan ik zeggen dat ik er goed doorheen ben gerold want ik kan weer mijn 34 uur werken.”

Van warm naar lauw 

“Mijn man Kees is vanaf het eerste moment mee geweest naar alle onderzoeken die er waren en naar alle chemo’s die ik heb gekregen. Het heeft onze band versterkt en dat is zo enorm waardevol. Ik had me geen betere man kunnen indenken in deze heftige periode. Die periode stond in het teken van een traan maar ook van heel veel plezier, lachen, houden van. En natuurlijk waren mijn kinderen heel belangrijk in dit proces. Eén dochter woonde toen nog thuis en werd er dagelijks mee geconfronteerd. De andere dochter was al uit huis en vond juist die afstand lastig.
In de periode dat je ziek bent lig je in een warm bad, dat is zo’n bijzondere en mooie ervaring. En dan herstel je… Het bad wordt lauw. De aandacht wordt minder. Dat is logisch, zo werkt dat gewoon, maar soms is dat wel slikken. Na de behandelingen heb je geen kanker meer maar ik voelde me op zekere manier nog wel ziek. Een rouwfase waar je doorheen gaat. Mensen verdwijnen uit beeld, maar er is ook een andere kant. Het heeft mij ook weer nieuwe vriendschappen opgeleverd. Overigens zijn dat meestal mensen die ook kanker hebben gehad.”

Buddy’s

“Zo leerde ik Sandra kennen. Het was geloof ik op een dinsdag, voor de 5e chemokuur. Het was een bijeenkomst van ‘Look Good Feel Better’, voor vrouwen met kanker. Hoe kan je er nog goed uitzien als je ziek bent? Sandra, ik en make-up gaan niet samen dus voor ons was het een leuke leerzame ochtend. We zaten naast elkaar en er was een klik. We werden elkaars buddy. Hoe gaat het met jou? Hoe gaat het met mij? De kwaaltjes, de overpeinzingen, we deelden het maar liepen de deur niet plat bij elkaar. We zijn allebei sterke vrouwen, zien de humor en ervaren de ernst. Ik bewonder haar om haar kracht en rust en hoe zij voor zichzelf kan kiezen, daar ben ik jaloers op.
We spreken elkaar niet vaak, maar dat hebben we niet nodig. Als we elkaar zien dan is er meteen die diepgang. We delen nog altijd onze kwaaltjes en we delen ook onze zorg en de paniek. Als we horen dat iemand wederom kanker krijgt, wat het met ons doet. In de gesprekken zitten we altijd op één lijn, ons gevoel is hetzelfde.”

Afgelopen jaar kreeg een collega de diagnose kanker nadat hij zeker 10 jaar schoon was. Helaas is hij overleden. Toen op kantoor gedeeld werd dat hij terminaal was, raakte ik wel in paniek. ‘t Was vlak voordat ik weer voor een mammografie naar het ziekenhuis moest. Je kan kanker niet van je afvinklijst halen onder het mom “dat heb ik gehad, check in the box”. Het blijft altijd loeren. Op zo’n moment probeer ik terug te denken aan de woorden van de radiotherapeut: “Je bent schoon en we gaan nu preventief te werk met de bestralingen. Je loopt nu net zoveel kans op kanker, als ieder ander.” Ik weet niet of dat zo is, maar ik hou me eraan vast.” 

Anders doen

“Ik heb het proces goed doorlopen en ook de rouwkant van kanker en het besef dat je ernstig ziek bent geweest gevoeld. Wat ik misschien anders had moeten doen is de informatie in het ziekenhuis. Ik voelde me te snel losgelaten en daar heb ik wel last van gehad. Oké, ik ben schoon en nu? Wat kan ik doen, wat mag ik, waar ligt mijn grens, hoe lang gaat het herstel duren? Dat had ik graag geweten want ik ben de afgelopen jaren tegen veel grenspaaltjes aangelopen.”

Fotografie: Elvin Boer

Lees ook het verhaal van Sandra. Corinne en zij leerden elkaar kennen toen ze beide ziek waren.