23 jaar en de diagnose borstkanker, het overkwam Maud.

Maud in het ziekenhuis

Maud kreeg op haar 23e de diagnose borstkanker. Hoe ga je daarmee om? En wat is de impact van alle maatregelen rondom corona?  

“Begin december voelde mijn vriend een knobbeltje in mijn borst. Een cyste, dachten we. En we gingen verder met de waan van de dag. Vlak daarna kregen we een heftig auto ongeluk waarvan we flink moesten herstellen. In maart belde ik toch maar eens de dokter, want het knobbeltje zat er nog steeds. Mijn moeder heeft tien jaar geleden borstkanker gehad. Haar liet ik het knobbeltje ook voelen. Zij dacht ook dat het een cyste was.”

Slecht nieuws

“Maar helaas… Op maandag ging ik naar de huisarts. Die verwees me door naar de polikliniek van het ziekenhuis, waar ik de volgende dag al terecht kon. Met spoed werd er een echo, een mammografie en ook nog een punctie gedaan. Er werd me verteld dat de kans 50/50 was dat het een cyste was. Diezelfde dag om 16 uur moesten we terugkomen voor de uitslag. Daar zit je dan. Ik was misselijk van de spanning. En toen kreeg ik heel slecht nieuws. Ik ga dood. Het is klaar. Dat was het eerste dat ik dacht. En: Waarom ik? Je wil toch een antwoord op die vraag. Maar dat gaat niet. Het is gewoon pech, domme pech.”

Van huilen naar overlevingsmodus

“De eerste 24 uur heb ik alleen maar gehuild omdat ik dacht dat ik doodging. Daarna dacht ik: stoppen met janken, je kan dit. Ik kwam in een soort overlevingsmodus terecht. Er zijn zoveel keuzes te maken op zo’n moment. En hoe weet je nou waar je goed aan doet? Voor mijn gevoel was er geen enkel moment om rustig na te denken. Constant moesten er keuzes gemaakt worden. Ga ik een second opinion doen? Laat ik eicellen invriezen? Uiteindelijk hebben we dat gedaan, want mijn vriend en ik willen heel graag kindjes, dat is onze grote droom. Voordat de chemotherapie begon, hebben we dit traject opgestart. Dat vond ik doodeng, want wie weet wat er in die tussentijd nog allemaal kon gebeuren met mijn tumor… Twee weken lang moest ik mijzelf twee spuiten geven, op een vast tijdstip. We hoopten dat de punctie ons 10 eitjes zou opleveren. Uiteindelijk zijn dat er 15 geworden.”

Borstkanker & corona

“Door de hele corona-toestand ging alles snel en efficiënt. Maar ook moeilijker. Mijn moeder mocht bijvoorbeeld niet bij de eicelpunctie zijn om mijn hand vast te houden. Gelukkig konden we bellen via WhatsApp, zo kon ze me toch nog een beetje steunen. Haar blik zei genoeg; je bent een sterke vrouw, je kan dit. En: je doet het goed.
Mijn moeder en mijn vriend stelden veel vragen aan de artsen en ze zochten allerlei informatie op. Het was fijn dat ze dat deden want mij werd het soms gewoon teveel. Vanwege de corona uitbraak en omdat mijn vriend en ik graag de hele tijd bij elkaar willen zijn – we wonen niet samen - wonen we nu op het terrein bij zijn ouders. Daar hebben we een plek voor onszelf en zitten we midden tussen het groen. In het begin was dat precies wat we nodig hadden. De wereld ging aan mij voorbij omdat wij in onze eigen wereld leefden. En, het leven van iedereen stond stil door corona dus ik miste toch niks. 
Nu vind ik het veel lastiger worden. Ik mag en kan nog steeds niks. Even een knuffel met een vriendin en samen huilen, dat gaat niet. Ik merk nu echt hoe zwaar ik dat vind. Ik zou zo graag willen dat corona er niet was, dat ik ook gewoon weer leuke dingen kan doen met vriendinnen. Nu de wereld langzaam weer open gaat is het alleen maar moeilijker. Al kon ik maar even boodschappen doen…”

Coldcap tegen haarverlies

“Op tweede paasdag kreeg ik mijn eerste chemotherapie. Door middel van het gebruik van een coldcap, wordt mijn hoofdhuid en haarzakjes afgekoeld, wat de kans op haarverlies vermindert.
Toch verlies ik haar. Voor de zekerheid heb ik al een mooie pruik besteld. Ook mijn wimpers en wenkbrauwen vallen nu uit. Voor mijn werk als hostess en model ben ik gewend om met make-up om te gaan, dus ik kan er zelf gelukkig nog wel wat van maken.” 

Studie

“Ik heb het geluk dat ik aan een studie mee kan doen. Kortgezegd houdt het in dat ik na de derde kuur een MRI en echo kreeg om te zien of de kuren aansloegen en of de tumor al verkleind is. Na de eerste drie kuren kon ik zelf het knobbeltje niet meer voelen, dus ik had goede hoop. En, dat bleek zo te zijn! De chemotherapie slaat aan en de tumor is zo goed als verdwenen. Dat betekent nog een paar extra kuren, en dan keuzes maken over het verdere verloop van het behandeltraject."

Toch een amputatie? 

“Afgelopen week had ik een gesprek in het AVL. Daar gaf de werkelijkheid mij even een klap in het gezicht. Een borstbesparende operatie geeft toch iets meer kans op een terugkeer van de borstkanker, dus moet ik toch nadenken over een amputatie. Het liefst zou ik borstbesparend geopereerd worden. Alleen vergeef ik het mezelf nooit als ik daarna weer kanker zou krijgen. Mijn vriend zei het heel goed: Er zijn twee opties. Stel de kanker komt over vijf jaar terug en je hebt een amputatie gedaan, dan weet je dat je er alles aan hebt gedaan. Stel je krijgt het over vijf jaar terug en je hebt borstsparend gedaan, dan vergeef je het jezelf minder snel.
Er volgen nog allerlei gesprekken met plastische chirurgie en radiotherapie en nog met mijn huidige chirurg. Keuzes, keuzes, keuzes. De rust is voorbij, de chemo slaat aan. Dit is stap twee…”

Wil je meeleven met Maud? Op haar instagram account deelt ze haar verhaal: @maudvanoossanen