"Elkaar zien betekent ook weer afscheid nemen"

Leven met uitgezaaide kanker in tijden van corona. Hoe doe je dat? Helaas weet Renate daar alles van: “Mijn wekelijkse chemobehandelingen waren tijdelijk stopgezet. Dat vond ik een angstig idee, want juist mijn chemokuur houdt mij in leven. Doordat ik ziek ben is mijn leven al heel lang vrij geïsoleerd, maar corona maakt het wel nog erger.”

Corona maakt alles nog erger
Renate (52): “Dat kleine beetje vrijheid dat ik nog voelde voor de corona uitbraak, dat is nu ook verdwenen. Wat een gewoon gezond mens nu door de corona-situatie niet meer kan of mag, is voor mij al jaren realiteit. Werken en sporten kan ik al jaren niet meer. Corona maakt alles voor mij nog erger. Naar de supermarkt gaan voelde voor mij altijd als een uitje. Ingrediënten uitzoeken om lekker mee te koken, maar ook de praatjes met de mensen die je er tegenkomt, dat mis ik.”

Stopzetten wekelijks chemotherapie

Half maart, net na de afkondiging van de intelligente lockdown, werd haar wekelijkse chemotherapie tijdelijk stopgezet. “Mijn arts belde dat de boel tot 16 april niet door zou gaan. Hoezo niet? Ik ga gewoon hoor, was mijn eerste reactie. Is die corona dan zo erg dat ik dit niet meer kan krijgen? Gelukkig legde de arts uit dat het niet zo is dat ik die chemo niet kan krijgen, maar dat het ook uit bescherming is om mij niet naar het ziekenhuis te laten komen. Chemotherapie tast je immuunsysteem aan en dat maakt mij in deze situatie nog kwetsbaarder.
Die chemotherapie, dat is mijn regie. Dat is wat mij nu op de been houdt en waardoor ik nog hier ben. Als dat tijdelijk niet doorgaat, valt je houvast en regie weg.”
Inmiddels is Renate weer gestart met de wekelijkse chemotherapie. “De oncoloog vond het verstandig en zei dat het weer kon.”

Mijn tijd nog niet
Vijf jaar geleden ging Renate met diverse klachten, voornamelijk in de buikstreek, naar het ziekenhuis. Daar kreeg ze de diagnose uitgezaaide borstkanker. Er kon niets meer worden gedaan, alleen levensverlengende behandelingen waren nog mogelijk. “Twee jaar geleden ging het heel slecht met me, ik was ineens immuun voor de chemopillen die ik kreeg. Ik voelde dat ik op was en dat ik geen verdere behandelingen meer wilde. Eigenlijk stond ik toen al met twee benen in het graf… Maar dat besef kwam pas later. Alles was ook al geregeld voor de uitvaart. Maar ik ging nog niet, blijkbaar was het mijn tijd nog niet.

Mijn arts kwam met een voorstel voor een andere wekelijkse chemokuur. Ondanks dat ik er geen heil in zag, zei ik toch ja. Als het niks is, dan stop ik wel weer, dacht ik. Niemand had verwacht dat het zo goed zou aanslaan. Zolang dit werkt, blijf ik dit doen. De tijd die ik nog heb, geen idee hoe lang dat nog is, voelt als reservetijd, maar corona bepaalt nu.”

De boodschappen worden in de tuin gezet
Renate woont samen met haar man. Ze heeft twee volwassen zoons die niet meer thuis wonen. “De een doet de boodschappen en zet ze in de tuin. Dan praten we even bij, op flinke afstand van elkaar. De ander heb ik al meer dan zes weken niet gezien. Die hoest al een tijdje en wil niet langskomen. Hij is bang dat ‘ie mij aansteekt. We bellen nu heel veel. Elkaar zien op afstand zou wel kunnen, maar dat doen we bewust niet. Zo creëren we geen extra pijn, want elkaar zien, betekent ook dat je weer afscheid moet nemen…