“In eerste instantie zette ik mijn eigen verdriet opzij”

Sandra

In de zomer van 2015 kreeg Sandra de diagnose borstkanker. Wat doet zo’n diagnose met je? En, wat is de invloed van kanker op je leven?

Sandra (50): “Eigenlijk voel ik me meestal de oude. Alleen de topconditie die ik voor mijn diagnose had, die heb ik niet meer. Ik weet niet of ik dit niveau weer zou kunnen bereiken, maar ik hoop opnieuw de Alternatieve Elfstedentocht te schaatsen op de Weissensee. Eigenlijk ben ik constant bezig met mijn conditie. Hoe hard kan ik trainen? Bouw ik voldoende rust in? Dat is wie ik ben. Als ik me fysiek goed voel, ben ik mentaal ook sterk.”

Wat was het eerste dat door je heen ging toen je de diagnose kreeg?
“Ik dacht meteen aan mijn gezin: ‘O nee, mijn kinderen krijgen een zieke moeder en mijn man een zieke vrouw’. Dat vond ik het ergste. In eerste instantie zette ik mijn eigen verdriet, angst en boosheid opzij. Ik was ook gelijk strijdbaar. Wat gaan we doen? Welke behandelingen krijg ik? Ik had plannen gemaakt om in januari 2016 voor de tweede keer de Alternatieve Elfstedentocht te schaatsen, kon dat doorgaan? Natuurlijk ging dat niet.”

Hoe heb je de tijd van ziek zijn beleefd?
“Het was een periode van ups en downs. Leven van dag tot dag. De eerste drie dagen na de chemokuur waren zwarte dagen; ik leefde in het moment. Ik gaf me over. Oké ik voel me nu shit, slechter dan dit wordt het niet, maar ook dit gaat voorbij en dan krabbel ik weer op. Ik heb tijdens het behandeltraject heel veel warmte en aandacht gekregen van veel lieve mensen om mij heen. Dat vond ik heel bijzonder en ik ben er heel dankbaar voor.”

Wat voor effect had jouw ziek zijn op je relatie?
“Tijdens het behandeltraject was het op sommige momenten zwaar. Ik was erg in mezelf gekeerd als ik me shit voelde, dat was niet fijn voor Piet, mijn man. Gelukkig praatten we hier wel over en dat werkte. We zijn er sterker uit gekomen. We hebben dit samen gefixt, dan kunnen we de hele wereld aan.
Sommige vriendschappen zijn verdiept. Ik heb zulke mooie gesprekken gevoerd. En de steun van iedereen om me heen in de vorm van kaarten, bloemen, appjes, gesprekken en wandelingen. Ik twijfelde soms aan mezelf: heb ik dat ook andersom altijd gegeven?”

Wat voor effect heeft of had de ziekte op je werkende leven?
“Mijn diagnose sloeg in als een bom bij mijn collega’s. Een gezonde, sportieve meid die borstkanker krijgt. Maar ja, 1 op de 7, qua statistieken klopte het voor onze afdeling. Tijdens de behandelingen heb ik regelmatig koffie gedronken bij mijn collega’s. Fijn om een beetje bij te blijven en ik merkte dat zij het prettig vonden om te weten hoe het met me ging. Twee maanden na de laatste chemokuur heb ik weer rustig mijn werk opgepakt. In mijn functie als communicatiemedewerker in het ziekenhuis kon ik achter de schermen klussen doen. Mijn leidinggevende vindt me in goede zin veranderd. Ik geef beter mijn grenzen aan, waardoor ik mezelf minder snel voorbij loop. Voor mijn diagnose gebeurde dat nog wel eens. Nu blijf ik dichter bij mezelf.
Het hele traject heb ik stap voor stap gedaan. Ik ben blijven sporten, deed fysiofit/spinning en schaatsen. Na zes chemokuren kon ik geen sprintje meer trekken op de schaatsbaan, mijn kracht was weg, maar ik bleef rustig mijn rondjes rijden. Even niet meer op kop, maar lekker achter de rug van een ander.”

Is er angst dat de ziekte terugkeert?
“Een schaatslesmaatje van me heeft dertien jaar geleden borstkanker gehad en nu is de kanker terug. Uitgezaaid in andere organen. Bij zo’n diagnose ben ik heel verdrietig en van slag. Probeer dan maar eens om dat niet op jezelf te betrekken. Dat vind ik moeilijk.”

Tijdens de behandelingen ontmoette je Corinne. Wat maakt jullie vriendschap zo bijzonder?
“Corinne is net als ik positief en ik kan vreselijk met haar lachen. We hebben in die periode veel contact gehad, we waren elkaars buddy. We hadden aan één woord genoeg. We zien of spreken elkaar nu niet heel veel omdat we beiden een ander leven hebben. Maar als we elkaar spreken, dan gaan we gewoon door waar we gebleven waren. Direct de diepte in. We voelen vaak hetzelfde, denken over veel dingen hetzelfde. Ik ben dankbaar dat ik Corinne heb leren kennen, het is een heel mooi mens.”

Wat merk je nog van de behandelingen?
Ik heb alleen restschade van de bestraling. Door de behandelingen wordt ook gezond weefsel beschadigd waardoor ik vaak last heb van mijn borstspier en schouder. Gelukkig heb ik een hele goede oncologische fysiotherapeut, die maakt als het nodig is mijn schouder en borstspier weer soepeler en kan ik weer door.”

Zijn er dingen die je nu anders doet?
“Ja ik probeer meer rust in te bouwen. Als ik bijvoorbeeld heb gewerkt, zorg ik dat ik ’s avonds niet weg hoef. Dit werkt. Ik word anders gewoon te moe. Het blijft een uitdaging hoor, soms zijn er omstandigheden dat ik gewoon even door moet en dan zie ik wel hoe ik me daarna voel.”

Fotografie: Elvin Boer

Lees ook het verhaal van Corinne